Η ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Δεν πρόκειται για ένα απλοϊκό προεκλογικό πυροτέχνημα του Κώστα Καραμανλή, όπως πολλοί τον κατηγορούν, ένα χρόνο μετά την νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Πρόκειται αντιθέτως για μια αναγκαιότητα την οποία έχουν επισημάνει οι ευρωπαίοι και εγχώριοι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί, από την μακρινή δεκαετία του 70’.
Μια αναγκαιότητα που προβληματίζει και προκαλεί με την αμεσότητά της, αιτιολογημένες συγκρούσεις με τις ιδεοληψίες, τα οργανωμένα συμφέροντα και τις μικροκομματικές επιδιώξεις.
Το πρόβλημα είναι γνωστό, πλην όμως αυτό το κράτος εξακολουθεί, παρά τις όποιες προσπάθειες του παρελθόντος, να είναι κακό, ανόητο, αδύναμο και αναποτελεσματικό.
Σήμερα, μετά την ιδεολογική αναδίπλωση του ΠΑΣΟΚ και μέρους της πρόθυμης αριστεράς, ίσως υπάρχουν οι προϋποθέσεις να γίνει το αναγκαίο ξεκίνημα της απαραίτητης επανίδρυσης του κράτους που προβλέπεται να απαιτήσει πολύ χρόνο και αμέτρητη προσπάθεια.
Ο στόχος είναι προδιαγεγραμμένος :
Αποκρατικοποίηση, προσαρμογή της δημόσιας διοίκησης, αποκέντρωση και επιλογή της κατάλληλης διοικητικής αυτοτέλειας, κωδικοποίηση του νόμου, οργάνωση των αναγκαίων υποδομών και θεσμοθέτηση του κοινωνικού διαλόγου, ώστε να καταστεί δυνατόν να προωθήσουμε την δημοκρατία, να βελτιώσουμε την λειτουργικότητα των θεσμών και να εξασφαλίσουμε βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη στον τόπο μας.

α) Δημοκρατία και Νόμος
Το σημαντικό έλλειμμα παιδείας που εντοπίζεται στον τόπο μας, δεν επέτρεψε πάντοτε την άνευ συγκρούσεων αποδοχή των καινοτομιών που κατά καιρούς φωτισμένοι πολιτικοί άνδρες επεδίωξαν. Παρά ταύτα η Δημοκρατία έκανε πολλά και σημαντικά βήματα μπροστά, χάριν αυτών αλλά και χάριν των σοφών και καίριων παρεμβάσεων της ανωτάτης δικαστικής αρχής της χώρας. Του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Εντούτοις ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να υπάρχει έντονο έλλειμμα Δημοκρατίας το οποίο εντοπίζεται κυρίως στην κρατούσα κρατική «νοοτροπία» κατά την οποία ο πολίτης είναι a priori αναξιόπιστος και εγκληματίας, γεγονός που οδηγεί τον πολίτη να θεωρεί το κράτος εχθρό του. Απαιτείται λοιπόν πρωτίστως :
1. Αποτελεσματική οργάνωση του συστήματος εκπαίδευσης, ώστε να καταστεί ικανό να στοχεύει στην απόκτηση επαρκούς πολιτικής παιδείας από τους νέους για να εξασφαλισθεί η ευαισθησία και η ενεργός συμμετοχή στα κοινά των πολιτών.
2. Η επιδίωξη της εγκατάστασης αμφίδρομης αξιοπιστίας κράτους – πολίτη, μέσω της αναγκαίας αναπροσαρμογής και κωδικοποίησης της νομοθεσίας.

β) Δημόσια διοίκηση και λειτουργικότητα
Η πολυνομία και η κακονομία αποτελούν την κύρια αιτία των δυσλειτουργιών και της αναγκαίας γραφειοκρατίας, που γεννά διαφθορά και διαπλοκή. Στον τόπο μας, αυτά τα δεινά είναι εγγενή του συστήματος και μαζί με το έλλειμμα δημοκρατίας, συνθέτουν το pazl του Ελληνικού παραλόγου κατά το οποίο η ύπαρξη διαφθοράς και διαπλοκής ομολογείται μεν από όλους παραδόξως όμως δεν εντοπίζονται διαπλεκόμενοι και διεφθαρμένοι. Απαιτείται λοιπόν πρωτίστως :
1. Η απλοποίηση, αποσαφήνιση και αντικειμενοποίηση των όρων και των διαδικασιών λειτουργίας του κράτους.
2. Ο περιορισμός της δημόσιας διοίκησης στις απαραίτητες ελεγκτικές διαδικασίες και την ουσιαστική εφαρμογή του νόμου.

γ) Αποκέντρωση και διοικητική αυτοτέλεια
Η υπάρχουσα δομή, με δήμους και κοινότητες, νομαρχίες, υπερνομαρχίες και περιφέρειες να αναζητούν αρμοδιότητες και πόρους και την κυβέρνηση να μην προφταίνει να δει, να αφουγκρασθεί και να καταλάβει τα προβλήματα , είναι σαφώς αναποτελεσματική. Μια βαριά δομή σε μια μικρή χώρα, δυσλειτουργική λόγω αναχρονιστικών νομοθετικών ρυθμίσεων, που καταναλώνει τόνους χαρτί χωρίς λόγο και καταλήγει σε ένα υπουργό ο οποίος για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του δεν πρέπει να κοιμάται. Το σύστημα δεν λειτουργεί. Απαιτείται πρωτίστως :
1. Αναδιοργάνωση ικανή να εξασφαλίσει την λειτουργικότητα.
2. Αποκέντρωση, με την Κυβέρνηση να περιορίζεται σε επιτελικό ρόλο και τις Περιφέρειες να αναβαθμίζονται σε εκτελεστικά όργανα.
3. Εφαρμογή της πολιτικής στους δήμους και τις νομαρχίες που οφείλουν να αναπτύξουν μηχανισμούς καταγραφής και κωδικοποίησης των προτεραιοτήτων και των αναγκών.
Ειδικά στο λεκανοπέδιο της Αττικής αναζητείται νέα οργάνωση διοίκησης διότι η παρούσα πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων είναι και αναποτελεσματική και επιρρεπής σε λάθη.

δ) Αποκρατικοποίηση και πολιτική ανάπτυξης
Το κράτος επιχειρηματίας και έμπορος απέτυχε ιστορικά και ήδη, ελάχιστοι είναι πλέον οι θιασώτες του στον τόπο μας.
Η αποκρατικοποίηση όμως άργησε πολύ να πραγματοποιηθεί και αυτή την καθυστέρηση την έχει πληρώσει ο λαός από το υστέρημά του.
Το κράτος πρέπει να περιορίσει τον ρόλο του στον προγραμματισμό της οικονομίας και στον έλεγχο της αγοράς, ενώ ταυτόχρονα, πρέπει να επενδύσει στην παιδεία, στον πολιτισμό και στην δημοκρατία.

ε) Οργάνωση των υποδομών
Είναι γνωστό ότι μας λείπουν τα βασικά εργαλεία δράσης, αναγκαία για τον ορθό στρατηγικό προγραμματισμό. Οφείλουμε χωρίς καθυστέρηση να αποκτήσουμε :
1. Εθνικό κτηματολόγιο
2. Εθνικό και περιφερειακά χωροταξικά σχέδια.
3. Σχέδια πόλεως με καθορισμό χρήσεων γης

στ) Θεσμοθέτηση του Δημόσιου διαλόγου
Το πεδίο αυτό, το κρισιμότερο για την δημοκρατία και την πρόοδο, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Οι πρωτοβουλίες που το λυμαίνονται το έχουν καταστήσει αρένα άγριας και στείρας πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο κομματικός συνδικαλισμός και οι καθοδηγούμενες από αποτυχημένα ιδεολογήματα λαϊκές κινητοποιήσεις, πνίγουν τις οργανωμένες και θεσμοθετημένες ομάδες και πρωτοβουλίες και τους στερούν την δυνατότητα έκφρασης και επιρροής. Πρέπει επιτέλους να μπει μια τάξη. Οφείλουμε να θεσμοθετήσουμε τον κοινωνικό διάλογο ώστε να καταστεί λειτουργική η δημοκρατία μας.

Το μέλλον είναι μπροστά μας και όχι πίσω μας, όπως θέλουν μερικοί.

02.04.05 Νίκος Γιαννιός

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΙ ΠΑΙΔΕΣ

Η χρονιά που πέρασε έφερε στο προσκήνιο και πάλι, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μας. Πράγματα βέβαια γνωστά και χιλιοειπωμένα που είχαν όμως την ευκαιρία να αναδειχθούν από γεγονότα μοναδικά και να προβληματίσουν.

Στα άρθρα μου με τίτλο «Η παρακμή» και «Η ηδονή της παρακμής» που είδαν το φως της δημοσιότητας το 2004, σηματοδότησα τις δύο μεγάλες αφετηρίες της παρακμής του Ελληνικού πολιτισμού, ημερομηνίες σημαδιακές κατά τις οποίες οι εκάστοτε εξουσιαστές, κατάφεραν καίρια πλήγματα κατά του πολιτισμού του Έθνους των Ελλήνων και στην συνέχεια, επεχείρησα να προσδιορίσω την τρέχουσα φάση της.

1. ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ

Το πολιτικό σύστημα της Ρώμης εκφυλλίζεται σε στρατοκρατία και επιπίπτει το πρώτον κατά των αδελφών Ελλήνων, κλέβει, λεηλατεί και καίει.

Ο πρώτος φασισμός. Το έτος 146 Π.Χ , οι Λατίνοι υπό τον Ύπατο Λεύκιο Μόμμιο, κατακτούν την Κόρινθο, την λεηλατούν και την καταστρέφουν ολοκληρωτικά. Παρά το γεγονός ότι οι Λατίνοι (Αιολείς , άποικοι εξ Ευβοίας) , θαυμάζουν και απομιμούνται τον πολιτισμό μας, αυτόν που δημιούργησε ο κόσμος των Ιώνων και των Δωριέων, δεν είναι σε θέση να ευνοήσουν την συνέχειά του ούτε την αναζήτηση νέων πολιτισμικών διεξόδων. Ο Ελληνικός κόσμος, υπό το βάρβαρο καθεστώς της Αυτοκρατορίας στερείται την ελευθερία του και ως εκ τούτου τον οίστρο της δημιουργίας. Πράγματι ο πολιτισμός απευθύνεται πλέον στην «ελίτ» , δεν διαχέεται στην κοινωνία και ως εκ τούτου όχι μόνο δεν δημιουργούνται πολιτιστικές πιέσεις ικανές να προκαλέσουν την παραγωγή έργου αλλά εμφανίζονται φτηνές απομιμήσεις και εκφυλιστικές τάσεις.

2. ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ

Ο θρησκευτικός φανατισμός επικρατεί και επιβάλλει το σκοτάδι. Ξεκινά ο μακρύς μεσαίωνας. Στήνονται οι πυρές για τα βιβλία τα αγάλματα και τους ανθρώπους.

Ο δεύτερος φασισμός. Το έτος 385 Μ.Χ , ο Θεοδόσιος, ο επονομασθείς και Μέγας, αναστέλλει την τέλεση των Ολυμπιακών αγώνων, κλείνει τις φιλοσοφικές σχολές και τελικά αποστερεί ολοκληρωτικά από τον Ελληνικό κόσμο την δυνατότητα ύπαρξης και δημιουργίας.

Το έτος αυτό σηματοδοτεί την αρχή του μεσαίωνα. Ο θρησκευτικός φανατισμός γελοιοποιεί την διδασκαλία του Χριστού, αφορίζει, βιάζει, καταστρέφει και αφανίζει τον Ελληνικό κόσμο. Η λέξη «Έλληνας» στα χρόνια που ακολουθούν δεν προσδιορίζει την Εθνική ταυτότητα του λαού μας. Έλληνες ονομάζονται πλέον μόνο οι ειδωλολάτρες και παγανιστές.

3. ΟΙ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Και τώρα, μετά την πτώση του τείχους της ντροπής, οι πουριτανοί, Καθολικοί, Ευαγγελιστές και Σιωνιστές, με όπλο τον ανενόχλητο πλέον καπιταλισμό επιχειρούν να επιβάλλουν τον παγκόσμιο έλεγχο. Οι λαοί καλούνται να πληρώσουν το τίμημα του εξευτελισμού της παιδείας και του πολιτισμού.

Ο τρίτος φασισμός. Η «παγκοσμιοποίηση», η ηδονική περίοδος της παρακμής. Με το παραπλανητικό της προσωπείο, σε αλώνει. Σου υπόσχεται την πρόοδο, σε αποχαυνώνει, σε νανουρίζει, σε κοιμίζει και μετά σε τρώει.

Στην πράξη πρόκειται για ένα φαινόμενο μεταλλασσόμενου φασισμού, που επιχειρεί να εμποδίσει την πνευματική και πολιτιστική εξέλιξη των κοινωνιών.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ

Οι πράκτορες και οι επίσκοποι της παρακμής είναι γνωστοί. Τους συνάντησα για πρώτη φορά το 1968, όταν επεχείρησα να αναζητήσω το έργο του Εύμοιρου στα υπόγεια του Βατικανού και με πέταξαν έξω οι Ελβετοί φρουροί της αυτοκρατορίας. Τους συνάντησα και εφέτος τον Δεκέμβρη στην Βαρκελώνη όταν ζήτησα να επισκεφθώ στο Μουσείο της πόλης, την κλειδωμένη αίθουσα με τις επιγραφές της γραμμικής γραφής που χρονολογούνται από το 6.500 Π.Χ. και είδα πόρτα.

Είναι αυτοί που εφαρμόζουν το δόγμα «Κίσσιγκερ» , αυτοί που ομιλούν για την «Μαύρη Αθηνά» , αυτοί που δίνουν ένα δολάριο μεροκάματο στους μαύρους και στους ασιάτες, αυτοί που κρατούν την γνώση κλειδωμένη στα υπόγεια, αυτοί που δίνουν ναρκωτικά στα παιδιά μας, αυτοί που κάνουν μπουγάδα τα μυαλά μας από την τηλεόραση, αυτοί που μας έπεισαν ότι η δραχμή μας αξίζει όσο ένα ευρώ, αυτοί που φτιάχνουν όπλα και τα βάζουν στα χέρια μας και τέλος αυτοί που μετέτρεψαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε γκλαμουριά και σε αποθέωση της ντόπας.

ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ

Ο σκοταδισμός, η Αυτοκρατορία του κακού αλλάζει πρόσωπο και αντεπιτίθεται. Η ιστορία θυμίζει λίγο από το εφιαλτικό σενάριο του τελευταίου έργου του Spielberg.

Στην παρακμή αντιτάχθηκαν πολλοί. Από την Υπατία ως την Στάση του Νίκα. Από τον Γαλιλαίο έως τις Μάγισσες του Σάλεμ. Από τον Πλείθωνα τον Γεμιστό ως τον Κοραή και από τον Ρήγα Φεραίο ως τον Σολωμό και τον Κάλβο.

Από τον Καύκασο όπου μαρτύρησε ο Προμηθέας έως την Αλαμάνα όπου θυσιάστηκε ο Διάκος, ο δρόμος είναι στρωμένος με βωμούς θυσίας.

Αυτή την παρακμή την ζούμε επί 2.150 χρόνια περίπου, τα οποία πρέπει να θεωρούνται λίγα αν αναλογισθούμε ότι η προηγούμενη περίοδος της παρακμής του Έθνους μας διήρκεσε περίπου 10.000 χρόνια. Αυτή ήταν η διάρκεια της περιόδου ανάμεσα στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και την εμφάνιση του πολιτισμού των Ιώνων.

Κι εφέτος τι χρονιά Θεέ μου. Ο Ελληνισμός που σέρνεται αιώνες αναζητώντας την ελπίδα, ξύπνησε για μια στιγμή και έδειξε τη δύναμή του. «Εθνική Ελλάδος» γειάσου. Ό,τι δεν κατάφεραν Ήρωες και Μάρτυρες, ότι δεν μπόρεσαν Φιλόσοφοι και Ποιητές, ότι δεν έκαναν Επιστήμονες και Πολιτικοί, το επέτυχε ένα τσούρμο παιδιά δικά μας που έπαιξαν την μπάλα πιο πολύ με την ψυχή και το μυαλό τους παρά με τα πόδια τους.

Από την Λισσαβόνα και την Αθήνα ως την άκρη του κόσμου το Έθνος των Ελλήνων ξυπνά και φωνάζει «ΥΠΑΡΧΩ». «I am Greek and I’m proude of it» , ουρλιάζει στους δρόμους της Μελβούρνης ο νεαρός που δεν ξέρει να το πει στη γλώσσα του παππού του κι εγώ δακρύζω μπροστά στην τηλεόραση.

Ναι η Ελλάδα υπάρχει παντού και αντιστέκεται στην παρακμή που θέλει να επιβάλλει ο Αυτοκράτωρ γύφτουλας, θύμα κι αυτός του Θρησκευτικού φανατισμού των πουριτανών που συμμάχησαν με τα λεφτά, στην σύγχρονη εποχή.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΙ ΠΑΙΔΕΣ !

Με αυτή τη φράση ο Αιγύπτιος αρχιερέας αρχίζει την αφήγησή του στον Πλάτωνα ο οποίος μας την παραδίδει δια του έργου του «ΤΙΜΑΙΟΣ» , περίπου ως εξής :

«Εσείς οι Έλληνες είσθε πάντοτε νέοι, γιατί μετά από κάθε μεγάλη καταστροφή του πολιτισμού σας και ενώ έχετε απολέσει την ανάμνησή του, δημιουργείται έναν καινούργιο »

Ναι αυτό το κάτι άλλο είναι δομημένο μέσα στον νου και στις ψυχές μας από τον κώδικα ήθους του πολιτισμού μας. Την ανάμνηση του προηγούμενου πολιτισμού δεν την χάσαμε και πρόσφατα ανακτούμε και εκείνη των παλαιότερων και λησμονημένων, μέσα από τις εργασίες αξιόλογων επιστημόνων ερευνητών. Η ευκαιρία εμφανίσθηκε, ας μην χαθεί.

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΣΑ

Τον δρόμο φαίνεται να τον δείχνουν αυτά τα νέα παιδιά. Η μπάλα όμως δεν φτάνει. Απαιτείται μια πολύπλευρη και πολυδύναμη προσπάθεια. Χρειάζονται πρωτοβουλίες.

Ο καθένας από εμάς αλλά περισσότερο η Πολιτεία, οι Θεράποντες των Τεχνών και των Γραμμάτων, η Εκκλησία και τα Ελληνικά κεφάλαια οφείλουν να πάρουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες, χωρίς φανατισμό, χωρίς διάθεση εκδίκησης αλλά με γνώση και εγκράτεια.

· Το Ελληνικό Διαδύκτιο πρέπει να γίνει. Με όπλο τις φανταστικές δυνατότητες που προσφέρει η γλώσσα μας, θα ενώσουμε τις δυνάμεις του Έθνους και θα διαχειριστούμε την δύναμη της πληροφορίας.

· Να ενισχύσουμε τους δεσμούς με τον απόδημο Ελληνισμό. Απαιτούνται ειδικά προγράμματα παιδείας, πολιτιστικών εκδηλώσεων και αθλητικών αγώνων, που να απευθύνονται στην δεύτερη και τρίτη γενιά των μεταναστών.

· Να αποφασίσουμε την μόνιμη διεξαγωγή στη χώρα μας των Ολυμπιακών Αγώνων Νέων. Οι νέοι του κόσμου θα διαγωνίζονται στα βασικά αθλήματα του κλασσικού αθλητισμού, στις τέχνες και στα γράμματα, θα αφομοιώνουν τον πολιτισμό μας και θα τον μεταφέρουν στις πατρίδες τους.

· Να οργανώσουμε σύστημα υιοθεσίας και εκπαίδευσης των ορφανών του κόσμου. Τα παιδιά χωρίς μέλλον μπορούν να γίνουν οι καλλίτεροι πρεσβευτές του πολιτισμού μας στις πατρίδες τους.

· Να συστήσουμε υποτροφίες κλασσικών σπουδών με ιδιαίτερη έμφαση στην Φιλοσοφία, στην Κοινωνιολογία και τις Διεθνείς Σχέσεις, για αλλοδαπούς φοιτητές.

· Να δοθούν ισχυρά κίνητρα στην έρευνα και αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και των Ελληνικών εφευρέσεων.

· Χρειαζόμαστε τέλος μια τηλεόραση που να στοχεύει προς την γνώση και τον πολιτισμό και έντυπο περιοδικό και ημερήσιο τύπο ικανό να πληροφορεί και να διδάσκει. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με Διοικητικά Συμβούλια αιρετά απαρτιζόμενα από ανθρώπους που υπηρετούν τον πολιτισμό.

Πράγματα απλά, γνωστά και εφικτά. Αυτή είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία προ της ολοκληρωτικής αφομοιώσεως από την παρακμή. Ας ξεκινήσουμε.

06.01.2005 Νίκος Γιαννιός

ΑΡΧΑΙΟΔΙΦΙΚΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΟΣ

 

Διαβάζουμε με έκπληξη στο δημοσίευμα των ΝΕΩΝ της 27^ης  Απριλίου και στο τηλεγράφημα του ΑΠΕ που ακολούθησε :

«Το λιμάνι από όπου ο Θησέας ξεκίνησε το ταξίδι του στην Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο, εκείνο του Φαλήρου, αποκαλύπτεται κάτω από τόνους μπάζων και μια ανάσα από τις γραμμές του ΤΡΑΜ, στο Παλαιό Φάληρο, φέρνοντας στο φως μαζί του και στιγμές της καθημερινότητας επιβατών, ναυτικών και εμπόρων, που κινούνταν στο κεντρικό λιμάνι της Αθήνας έως τους Περσικούς Πολέμους. Κομμάτια από σπασμένες κύλικες με ψηλό πόδι της μυκηναϊκής εποχής και ……  »

και εμείς που ζούμε στον τόπο αυτό δεκάδες χρόνια απορούμε, προβληματιζόμαστε και γελάμε με τις ανακρίβειες αυτές, γιατί το χώμα που σκέπασε τον αρχαϊκό λιμένα της Αιαντίδος φυλής είναι ακόμη νωπό για να καλύψει και τις μνήμες όσων, μέσα σε αυτόν τον λιμένα είχαν την βάρκα τους.

Πράγματι ο έσω λιμένας, γνωστός και ως Ξηροτάγαρο από το όνομα της γνωστής οικογενείας που κατείχε μέχρι πρότινος τις γειτονικές εκτάσεις, φιλοξενούσε ανέκαθεν και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 70’  τις βάρκες των Φαληριωτών και την αθλητική δραστηριότητα του Ναυτικού Ομίλου Παλαιού Φαλήρου. Τότε η Πολιτεία, με την εκτεταμένη επιχωμάτωση που ανοήτως απεφάσισε και πραγματοποίησε σε αυτό το σημείο της ακτής του Φαλήρου, τον σκέπασε για πάντα και μαζί του σκεπάστηκαν ο λιμενίσκος των κωπηλατών, η ακτή της ΑΥΡΑΣ, το ΤΡΟΚΑΝΤΕΡΟ, η πλαζ της ΟΥΛΕΝ και το ΡΕΣΤΕΙΟ κολυμβητήριο και αθλητικό κέντρο του ΑΟΠΦ προκειμένου να κατασκευασθεί  η γνωστή σε όλους ΜΑΡΙΝΑ του ΕΟΤ.

Ο υπήνεμος βόρειος μόλος του έξω λιμένος, που προφανώς λειτουργούσε και ως ανάχωμα κατά της πρόσχωσης από την φερτή ύλη του ΒΟΥΡΛΟΠΟΤΑΜΟΥ, που εξέβαλε βορείως και ανατολικά του λιμένος σε απόσταση 300 περίπου μέτρων, ήταν από τότε γνωστός σε εμάς τους μικρούς ιστιοπλόους ως ξέρα, λίγα μόλις εκατοστά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και έπρεπε να σηκώνουμε τις καρίνες μας, κάθε φορά, όταν περνούσαμε πάνω απ’ αυτόν για να μην κτυπήσουμε τα σκάφη.

Η διάταξη αυτή των ορίων του λιμένος γνωστή στους παλαιούς Φαληριώτες, η οποία άλλωστε απεικονίζεται και στο τοπογραφικό διάταγμα της Εφορίας Εναλίων Αρχαιοτήτων που κρατώ στα χέρια μου, προφανώς διέλαθε της προσοχής των περιστασιακών αρχαιολόγων και αρχαιοφίλων, οι οποίοι εξέλαβαν την γνωστή σε εμάς κοίτη του ποταμού, που ήλθε και πάλι στο φως μετά την ανασκαφή του οικοπέδου της ΡΙΖΑΡΕΙΟΥ σχολής, ως λεκάνη του παραπλεύρως ευρισκόμενου λιμένα.

Το παραμύθι – θρίλερ συνεχίζεται με την καταγραφή των κεραμικών ευρημάτων που περιγράφονται στο δημοσίευμα ως χρηστικά αντικείμενα των επιβατών των πλοίων που διανυκτέρευαν στην περιοχή του λιμένος. Υπολείμματα ληκύθων και αμφορέων και λοιπά κτερίσματα, που βρέθηκαν κατά την ανασκαφή, τα έπαιρναν λοιπόν οι ναυτικοί πάνω ή μέσα από τους τάφους για να πίνουν το κρασάκι τους τα κρύα βράδια της αναμονής.  

Δεν ξέρω τι τους έμαθαν στο Πανεπιστήμιο, αλλά μια εγκυκλοπαίδεια δεν είχαν στο σπίτι τους να την συμβουλευθούν πριν βάλουν την υπογραφή τους κάτω από τέτοιες κοτσάνες;

Η εύρεση κτερισμάτων στο οικόπεδο της ΡΙΖΑΡΕΙΟΥ ήταν πιθανολογούμενη και για τον λόγο αυτό είχα με επιμονή ζητήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο την λήψη απόφασης για την εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση των εκσκαφών και αξίζουν συγχαρητήρια στον Δήμαρχο της πόλης μας που συναίνεσε στην λήψη μιας τέτοιας απόφασης.

Πράγματι, στην περιοχή αυτή του Φαληρικού Δέλτα, που τότε ονομαζόταν ΒΟΪΟΔΟΛΙΒΑΔΟ, πραγματοποιήθηκαν στην αρχή του περασμένου αιώνα, μεταξύ των ετών 1911 και 1915 από τους Κουρουνιώτη και Πελεκίδη, εκτεταμένες ανασκαφές κατά τις οποίες αποκαλύφθηκε το αρχαϊκό νεκροταφείο της πόλης μας, ανάμεσα στην λεωφόρο Συγγρού και τον οδικό κλάδο που οδηγούσε στον Πειραιά. Αυτή ήταν στην αρχαιότητα η οδός που οδηγούσε από τις Άλαδε Πύλες των Αθηνών, ως την ακτή, την οποία ακολουθούσαν οι πιστοί στον εορτασμό των Ελευσινίων για να θυσιάσουν νεαρά χοιρίδια.

Αποκαλύφθηκαν τότε 86 τάφοι διαφόρων ειδών, μεταξύ των οποίων και ένα πολυάνδρειον που έδωσε αφορμή στον αείμνηστο καθηγητή κ. Κεραμόπουλο να συγγράψει τον ΑΠΟΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟ, βιβλίο στο οποίο περιγράφει εκτός των άλλων και το έθιμο της δια του απαγχονισμού τιμωρίας των προδοτών.

Τα ευρήματα της σημερινής ανασκαφής, την οποία παρηκολούθησα επισταμένως με εντολή του Δημάρχου, εντοπίζονται εκτός του χώρου του νεκροταφείου, στην όχθη του ποταμού και αποτελούνται από θραύσματα αγγείων του 5^ου και 6^ου αιώνα, που κατεστράφησαν τον 4^ο αι. και χρησιμοποιήθηκαν ως μπάζα για την δημιουργία επίπεδου χώρου από τους τότε χρήστες της περιοχής. Πράγματι, η ανασκαφή έφερε στο φως το δάπεδο τριών καλυβών από συμπιεσμένη άργιλο και κάποιες εστίες λίθινες. Υποθέτω ότι οι τότε χρήστες ήσαν ψαράδες ή μαραγκοί που επισκεύαζαν λέμβους.

Τα κτερίσματα, κατά την άποψή μου, είναι σημαντικά παρά το γεγονός ότι δεν θα προσθέσουν τίποτε περισσότερο στην πλούσια γνώση που έχει καταγραφεί στα τετράδια των ανασκαφών του νεκροταφείου. Θέλω να πιστεύω ότι κάποτε θα βγουν από τα κασόνια όπου φυλάσσονται συνήθως, θα καθαρισθούν, θα μελετηθούν και θα συναρμολογηθούν, για να κοσμήσουν τις προθήκες του Αρχαιολογικού Μουσείου μας, μαζί με τα υπόλοιπα που έφεραν στο φως οι σκαπάνες του 1911 και 1915.

Ακούμε επίσης όμως κάποιους όψιμους αρχαιολάτρες να μας λένε ότι σημαντικά είναι και τα χωμάτινα δάπεδα και πρέπει να φυλαχθούν ως κόρες οφθαλμών! Πώς να μην είναι, αφού φροντίσαμε να καταστρέψουμε τα αρχαία τείχη και ειδικά τους τρεις πύργους που τους είδαν και οι παππούδες μας, αφού μπαζώσαμε τον αρχαϊκό λιμένα και αφού φυτέψαμε στις άκρες του νεκροταφείου το κλειστό του ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ και το ακαλαίσθητο κτήριο της ΔΕΗ. Να μην φυλάξουμε τουλάχιστον το χώμα που πατούσαν οι πρόγονοί μας; Λογικό δεν είναι;

Χάσαμε τα ρούχα μας, ας κρατήσουμε τις κουμπότρυπες για να θυμόμαστε ότι κάποτε ήμασταν ντυμένοι.

Μήπως παρεμπιπτόντως θυμάται κανείς από τους φερέλπιδες αρχαιοδίφες μας να μας πει που βρίσκεται το ΔΗΜΟΣΙΟΝ  ΣΗΜΑ  ΤΩΝ  ΑΘΗΝΩΝ  και οι λοιποί ναοί και τα ιερά που περιγράφει ο Παυσανίας; Λέτε να τα βρούμε κι αυτά μέσα στο ίδιο οικόπεδο;

Το έλλειμμα της παιδείας που βασανίζει τον τόπο μας είναι γνωστό και δεν θεραπεύεται σε μια γενιά. Η έλλειψη σοβαρότητας όμως σε αυτό το επίπεδο προβληματίζει και τους πιο εγκρατείς. Ας αφήσουμε επιτέλους την ΡΙΖΑΡΕΙΟ, όπως άλλωστε έχει δικαίωμα να κάνει την δουλειά της, αφού και ο νόμος τηρήθηκε και το χατίρι μας έκαναν να μην φτιάξουν εκεί SUPER – MARKET, όπως τους ζητήσαμε.

 

 

 

03.05.2005                                                                        Νίκος Γιαννιός

ΑΡΝΗΣΙΓΛΩΣΣΙΑ

 

Όπως εύγλωττα η λέξη δηλώνει, αρνησιγλωσσία είναι η άρνηση της χρήσης της γλώσσας μας και αρνησίγλωσσος αυτός που αρνείται να χρησιμοποιεί την γλώσσα της φυλής του.  Πρόκειται για δυο καινούργιες λέξεις, για νεολογισμούς, αφού δεν απατώνται πουθενά στην μέχρι σήμερα Ελληνική γραμματεία. Αυτό συμβαίνει γιατί ποτέ μέχρι σήμερα στο παρελθόν οι Έλληνες, στην μακραίωνη ιστορία τους, ακόμη και κάτω από καθεστώς δουλείας δεν έπαψαν να χρησιμοποιούν την γλώσσα τους, και να την διαπλάθουν σύμφωνα με τις πολιτισμικές ανάγκες κάθε εποχής.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Ταραντίνων νομισματοποιών που στα τέλη του 5^ου  πχ. αιώνα, έκοψαν νομίσματα σε παραγγελία των Λατίνων στα Ελληνικά και όταν αυτοί διαμαρτυρήθηκαν, απάντησαν «Εμείς γράφουμε μόνο στην γλώσσα μας».  

Το φαινόμενο είναι σημερινό και επίκαιρο. Μόλις πρόσφατα η Ελληνίδα Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κ. Διαμαντοπούλου, επρότεινε την καθιέρωση της Αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του Κράτους.  

Αυτή η γλώσσα η Ελληνική, το μεγαλύτερο επίτευγμα του πολιτισμού μας, δομείται και διαπλάθεται εδώ και πενήντα τουλάχιστον χιλιάδες χρόνια. Από τους απλούς και μονοσύλλαβους φθόγγους, που άρθρωσε ο αρχάνθρωπος σε απομίμηση των ήχων της φύσης και των φαινομένων που παρατηρούσε γύρω του, φθάσαμε στην αποθέωση της γλωσσικής τελειότητας του Ομήρου και των τραγικών της κλασσικής εποχής. Αυτά τουλάχιστον μας διδάσκει ο Πλάτωνας στο Κρατύλο και ο Τσατσόμοιρος στην ιστορία γενέσεως της Ελληνικής γλώσσας.

Μια γλώσσα μεστή, περιεκτική και εκφραστική που ώθησε τον πολιτισμό και την διανόηση και επέτρεψε στους ανθρώπους να μεγαλουργήσουν και να εξελιχθούν. Μια γλώσσα που επέζησε των κατακτητών και εξελίχθηκε στο σημερινό απλό και εύχρηστο ιδίωμα της δημοτικής.

Βέβαια εξαιρέσεις υπάρχουν πολλές, ειδικά εκεί που τα έντονα πελασγικά γλωσσικά  υποστρώματα και η έλλειψη πολιτιστικών διεργασιών,  εμπόδισαν μια εξέλιξή ανάλογη με αυτή που πραγματοποιήθηκε διαχρονικά στον κυρίως Ελλαδικό χώρο.

Στην δυτική λεκάνη της μεσογείου περιπλανήθηκε αναποτελεσματικά η Αιολική μας διάλεκτος και έδωσε ιδιώματα που χάθηκαν αλλά και την Λατινική και τις λοιπές λατινογενείς διαλέκτους. Στον Ευρωπαϊκό βορρά η πελασγική γέννησε τα Γερμανικά ιδιώματα των ομάδων Γκορ και Ρουνικής, τα ιδιώματα της Βαλτικής, της Σλαβικής, κλπ. Στην ανατολή δεκάδες ιδιώματα γεννήθηκαν και έσβησαν και άλλα ομιλούνται μέχρι σήμερα από την επιμιξία των αρχαϊκών πελασγικών ιδιωμάτων με τα Αιολοδωρικά κυρίως αλλά και την ιωνική. Από την Τουρκική, την Εβραϊκή, την Αραβική και την Περσική, ως τα ιδιώματα των Παστούν και των Καλάς του Αφγανιστάν και εκείνα των Βραχμάνων της Ινδίας, των Ταμίλ της Σρι-Λάνκα, των Γιουνάν της Κίνας, των Αϊνού της Ιαπωνίας και των Αραουκανών της Χιλής.            

Την αρνησιγλωσσία δεν την φοβάμαι. Δεν πιστεύω ότι θα κατορθώσουν να την επιβάλλουν στον λαό μας, οι πολέμιοι της Ευρωπαϊκής ανεξιγλωσσίας (νεολογισμός). Την γλωσσιπενία (νεολογισμός) όμως, την φτώχια της γλώσσας, την αδυναμία της να παράγει νέες λέξεις που να εξυπηρετούν τον σύγχρονο άνθρωπο και τις πολιτιστικές ανάγκες του, την φοβάμαι. Με ενοχλεί  ο βαρβαρισμός. Αυτή η μόδα των ανοήτων να χρησιμοποιούν επιδεικτικά τα αγγλοσαξονικά αιολογενή αντιδάνεια, συνήθεια που συνεχώς κερδίζει έδαφος και σπρώχνει τη γλώσσα μας πίσω χιλιάδες χρόνια. Club αντί κλουβί, Sex αντί γενετήσια έξη, Penalty αντί ποινή Super αντί υπέρ και χιλιάδες άλλα που χρησιμοποιούνται δυστυχώς καθημερινά.

Κάποιοι αντιστέκονται αποτελεσματικά. Επέβαλαν την λέξη «οικολογία», την λέξη «χορηγός» αντί του sponsor που κι αυτή είναι Ελληνική και σημαίνει σπένδων, την λέξη «τηλεομοιότυπος» ή «ΤΟΤ» αντί του αρκτικόλεξου fax, κλπ.

Η δύναμη της γλώσσας μας αποδεικνύεται και από τους νεολογισμούς του παρόντος πονήματος.

Αν επιτρέψουμε τον βαρβαρισμό θα  οδηγηθούμε  στην γλωσσιπενία και αυτή με την σειρά της θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα στην αρνησιγλωσσία.

Μου έρχεται στον νου η ιστορία των Ποσειδωνίων του Τυρρηνικού πελάγους, που έχασαν την γλώσσα τους αλλά όχι και την ανάμνηση της Ελληνικής καταγωγής τους και οίκτιραν τον εαυτό τους για την απώλεια αυτή, στην ετήσια μεγάλη Ελληνική γιορτή της πόλης τους.

Στην εποχή της μεγάλης πολιτιστικής και ηθικής παρακμής που διανύουμε, ας προφυλάξουμε τουλάχιστον τη γλώσσα μας. Ας αντισταθούμε στον βαρβαρισμό.

            

09.11.2003                                                                             Νίκος Γιαννιός   

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ – Αλήθειες και Ψέματα

Φαίνεται ότι κανείς δεν θέλει να θυμάται τι έγινε τότε, το 1992, στο συμβούλιο των αρχηγών των Ελληνικών κομμάτων, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Στην πρόταση του τότε Πρωθυπουργού κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, να συζητηθεί η πρόταση Σολάνα για την ονομασία «Nova Macedonia», την οποία αποδέχοντο οι Σκοπιανοί, ή να αντιπαρατεθούν σε αυτή οι ονομασίες «Άνω Μακεδονία» ή «Βόρειος Μακεδονία», μόνο το ΚΚΕ συμφώνησε στη σύνθετη ονομασία. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, στήριξαν την άποψη ότι δεν πρέπει να δεχθούμε καμία ονομασία που να περιέχει τον όρο Μακεδονία.

Τότε χάθηκε μια ευκαιρία να υιοθετηθεί ένα όνομα, το οποίο αν σήμερα εδέχοντο οι Σκοπιανοί, θα είμεθα πολύ ευτυχείς.

Ακολούθησε η ανόητη ενδιάμεση συμφωνία του 1995, την οποία χωρίς δυσκολία επέβαλαν οι Αμερικανοί στην τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Μας την σερβίρισαν μάλιστα σαν μεγάλη επιτυχία της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, παρόλο ότι σε αυτή την καλοστημένη παγίδα, μας επέβαλαν τον όρο βάσει του οποίου τα Σκόπια μπορούσαν να γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ με το προσωνύμιο «FYROM».

Ακούω σήμερα στα δελτία ειδήσεων τις δηλώσεις των Αρχηγών και φρίττω.

«Ο Πρωθυπουργός κινήθηκε στην κόκκινη γραμμή που χάραξε έγκαιρα το ΠΑΣΟΚ και έγινε κτήμα όλου του Ελληνικού λαού», μας διεμήνυσε ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου.

«Δειλό» χαρακτήρισε το Ελληνικό veto η κ. Παπαρήγα που δεν έχασε την ευκαιρία να τα βάλει με το ΝΑΤΟ εν γένει, ενώ ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ πανηγυρίζουν διότι η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υιοθετήσει τις θέσεις τους.

Κοντή που έχουν την μνήμη ορισμένοι. Επί 16 χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ αναμασούν, για εσωτερική κατανάλωση, ένα τραυματικό εθνικισμό που κινδυνεύει να γελοιοποιήσει και να βλάψει τη χώρα μέχρι να συρθούν στις ίδιες ακριβώς θέσεις τις οποίες είχε διατυπώσει το 1992 ο κ. Μητσοτάκης.

Πρόσθετα η Κυβέρνηση εκτός του veto, δεν αποδέχθηκε να γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ τα Σκόπια με το προσωνύμιο FYROM, όπως είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1995.

Σήμερα όμως όλοι επαίρονται ότι ο Πρωθυπουργός υιοθέτησε τις θέσεις τους και είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι η πολιτική μιζέρια δεν βρήκε ούτε μια καλή κουβέντα για τον Πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή και την Υπουργό των εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη, για την σύνεση και την αταλάντευτη αποφασιστικότητα με την οποία χειρίστηκαν επιτυχώς το πρόβλημα, μέχρις εδώ τουλάχιστον.

Κερδίσαμε βέβαια μια μάχη αλλά η ιστορία έχει ακόμη συνέχεια. Οι τρεις έχουν δηλώσει ήδη ότι συμφωνούν με την θέση της Κυβέρνησης για σύνθετη ονομασία. Τι θα γίνει όμως με το ΛΑΟΣ. Θα συναινέσουν χάριν του συμφέροντος της πατρίδας η θα εξακολουθήσουν την πατριδοκαπηλία που φέρνει ανόητες ψήφους.

04.04.2008 Νίκος Γιαννιός